Kaçış, güven ve yeni bir nefes

dün eğlence dünyasına kısa süreliğine girip çıktım
yeni yüzler tanıdım
hem yabancı, hem de değildim...

Hayata geri dönmek için,
yaşadığımı nefes aldığımı hissetmek için
yarattığım dünyadan uyanmak için
içinde bulunduğum kasvetli, bulanık, acı ve yalan kokan ortamdan kaçmak için..
ve sevdanın yükünü omuzlarımdan atmak için, aşk kırıntılarını silkelemek için

ve sanırım başardım :)

tanımadığım yabancının yanına gittim
tanıyormuşcasına
güvendim ona, tanımadan hem de

neden mi?
eskiden tanıdığımı sanarak güvendiğim insanı,
aslında hiç tanımamış olduğumu öğrendim

dengelemek için de hiç tanımadığım insana güvendim
ve şunu gördüm ki,
yani bildiğime canlı canlı tanık oldum

hiç tanımadığın birine güvenmek,
tanıdığını sandığın insana güvenmekten çok çok daha iyi...

en azından güveninizi sarsacak bir şey yaptığında
bilinmezlik duygusunun arkasına saklanabiliyorsun,

öbür türlü

eğer tanıyorsan, ah işte o zaman,
sorgulamalar ve oluşan boşluklar arasında sıkışıp kalıyorsunuz..
2. kısım deneyimle sabittir...

ve hiç bir suçluluk duygusu olmaz eğer tanımazsan...


tanımayın derim ben
ya da tanıdığınızı sanmayın

hem de hiç!

(Not: Teşekkür ederim güvenimi boşa çıkarmayan şahıs, eğer duyuyorsan.. binlerce teşekkür...)