noldu?

Mazoşist miyim?
bilmem galiba öyleyim

çok derin olmasa da depresyondayım
evet benş, hep girer çıkarım

bundan birkaç ay önce önceki depresyonumun etkisini atmış
ve tekrar yeni bi hüzün kaplamışken etrafımı,
bi ışık gördüm
beni bu hüzünden kurtaramazdı ama depresyona girmemi engellerdi en azından .
umut içeren bir şeydi, çok azdı aslında
umudum yoktu ama adı öyleydi.

bir iki ay sonra da bu umut biraz büyüdü, hala adı öyleydi
sadece hüzünden kurtarmıştı beni

yakın zamana kadar da bu umut baya baya büyüdü ben de umutlanmaya başlamıştım gerçekten.
ama yinede süphedeydim
"Tanrım bu kadar güzel bir şey yaşatmak üzere olamazsın değil mi" dedim,
onca acıdan sonra belki karşılığı budur dedim,
ama hala şüphedeydim, korkuyordum tanrı beni bu kadar seviyor mu?
bu hediyeyi bana lütfeder mi? diye,
ama sanki öyleydi
sanki...

bu ışık büyüdükçe güzelleşiyordu, istiyordum
belki bu sefer olur
belki bu sefer mutlu olurum dedim
belki bu sefer..

kör oldum ışık büyüledi beni
büyü...

sonra engeller çıktı karşıma ışığı gölgeleyen
"Tanrım beni seviyorsun değil mi" dedim
"Lütfen büyüyü bozma" dedim
ama engeller hala karşımdaydı

ben ise o kadar güçsüzdüm ki
engelleri yoketmek yerine görmemezlikten geldim.
ona karşı koyabilecek güçte değildim ne yazık ki.
ışık çok parıldıyordu ışıl ışıldı

ve yakın zamanda da bir de baktım parıltılar sönmüş
sonsuz karanlıktayım...

ah harfler kelimeler ne kadar canımı yakıyorsunuz bir bileniz
bu da sizden aldığım intikamım aslında

ve o karanlıkta yağmur yağmaya başladı fırtına çıktı şimşekler çaktı
gözyaşlarımla birlikte o yağmurda ıslandım, sırılsıklam oldum
güçsüzleştim

güçlü gibi davrandım
hiç etkilenmemiş gibiama
artık o kadar iyi değilim rol yapma konusunda
yağmur dindi
hala etraf karanlık
ses yok
hiç bir ses...

ah yoruldum artık
hırpalanmaktan
gardlarım hasar gördü
kimse içimi görsün istemiyorum,
artık..

zehirlendim, akıtmak için kesik attım
aktı kanım
damla damla..
huzur veriyordu insana akan her damla
ama artık o da kabuk bağladı
sadece onlarca izden biri artık
hatıra oldu

sonunda isyan ettim
benim değilse olmasın büyüsü ışıltısı dedim
haykırdım karanlıkta,
zarar verdim ışığıma
ışığımdı o benim
benim ışığım..
ama her verdiğim zarar bin katıyla geri döndü
herşey daha kötü
şimdi daha kötü..

işte bu yüzden diyorum mazoşistim galiba diye
tek yaptığım şey acılarımı arttırmak
bazen bulaştırıyorum da
acımı, zehrimi
"suçlu " oluyorum o zaman

evet öyleyim

suçlu!

tek istediğim ışığımdı
küçük ama güzel ışık:D

ışığımın rengi turkuaz :)

ama ben kararttım onu

suçlu!

evet suçlu! mazoşist aynı zamanda

kalbim paramparça
her darbede biraz daha kırılıyor,
tuz buz..
birleşemez artık, umudum kalmadı
artık...

keşke Tanrım bu kadar sevmeseydin beni
böyle bir şeyin varlığını göstermeseydin
bilmeseydim ya da bilseydim ama benim ışığım olmadan bilseydim sadece
o zaman daha iyi olurdum

keşkeler sandığıma bir keşke daha ekleyip kilitliyorum
ne kadar olduğunu görmeyin diye
utanırım..
utanıyorum evet hem de çok..

zaman..

uzaklaşma ışığım
daha da güçsüzleşirim sonra
hep görebileceğim uzaklıkta kal
yaklaşma ama göreyim seni
daha iyiyim ben öyle

son bir iyilik benim için..

lütfen..

yırtacağım bu karanlığı söz..